zadzwoń
tel.+48 84 663 42 98

ul. Żwirki i Wigury 2
22-600 Tomaszów Lubelski




Ucieczki dzieci

            Wakacje – czas swobodnej zabawy i licznych atrakcji, ale także okres, kiedy dzieci najczęściej decydują się na ucieczkę z domu. Ciekawość świata, chęć poznania nowych ludzi sprawia, że młodzież zazwyczaj nie liczy się z konsekwencjami ucieczek Nie zdaje sobie bowiem sprawy z zagrożeń, z jakimi może się zetknąć. Większość zaginionych to nie najmłodsze dzieci, lecz właśnie nastolatkowie pochodzący zarówno z rodzin skonfliktowanych czy biednych, ale także z tzw. „dobrych domów”. 

Dlaczego dzieci uciekają?

Niestety, tylko w nielicznych przypadkach dochodzi do ucieczek z domu spowodowanych zwykłą chęcią przeżycia wakacyjnej przygody. Jednak główną przyczyną ucieczek młodzieży z domu są złe relacje z rodzicami, ich nadmierna kontrola, ciągłe kłótnie czy pojawiające się problemy w wieku dojrzewania. W pewnym sensie ucieczkę dziecka poprzedza jakaś forma ucieczki dorosłych. To oni, jako rodzice i opiekunowie, pierwsi uciekają od szczerych rozmów i rozwiązywania problemów z dziećmi w domu rodzinnym. Brak wysiłku i pracy z ich strony nad zachowaniem prawidłowych relacji z dziećmi, uczy je, że prościej jest uciec od problemów, niż je rozwiązywać.

Należy zauważyć, że ucieczki zdarzają się zarówno w rodzinach, w których zaniedbuje się dziecko, jak i w nadmiernie troskliwych i opiekuńczych. Problem leży również w domach, gdzie rodzice są zbyt rygorystyczni i nie pozwalają na samodzielność lub mają wygórowane wymagania wobec dziecka. Są to tak rodziny bogate, jak i bardzo biedne.

Niekiedy młodzi uciekają przed przemocą, krzywdą i upokorzeniem. Ucieczki planują też Ci, którym brakuje wsparcia we własnym środowisku lub nie potrafią albo też nie mają kogo poprosić o pomoc. Z kolei dzieci z tzw. „dobrych domów”, gdzie rodzice są sytuowani, ułożeni i zapracowani, uciekają z tego powodu, że często czują się odrzucone oraz sfrustrowane ciągłym brakiem czasu i zainteresowania ze strony rodziców. Ucieczka wydaje się wówczas tym wszystkim młodym ludziom jedynym wyjściem i ratunkiem w zaistniałej sytuacji, swoistym wołaniem o pomoc, apelem: „zauważcie mnie!”

A przecież traumy, jakiej doświadczają rodzice po zaginięciu dziecka, w większości przypadków możnaby uniknąć. Wystarczy być blisko własnego dziecka, poświęcać mu więcej uwagi i troski. Przede wszystkim należy go słuchać, wspierać, interesować się jego problemami – szczególnie w wieku dojrzewania.

Co zrobić, gdy dziecko zaginie?

Po pierwsze, natychmiast należy zawiadomić policję, a także samemu, na własną rękę wszcząć poszukiwania. Chodzi o to, by skontaktować się z osobami, u których dziecko może się odnaleźć: rodziną, kolegami i znajomymi. Należy również dokładnie przejrzeć pokój i rzeczy dziecka, gdyż mogło ono tam zostawić ślad, który może doprowadzić do odnalezienia zaginionego. Warto też sprawdzić, czy dziecko nie trafiło do szpitala.

Celem uzyskania dokładnych wskazówek dotyczących procedury poszukiwania zaginionego dziecka (lub innej osoby) warto odwiedzić strony internetowe Fundacji ITAKA: www.zaginieni.pl, www.nieuciekaj.pl lub skontaktować się z Fundacją pod numerami telefonów (22) 654 70 70 lub 0 801 24 70 70). Osoby przeżywające podobną sytuację lub choćby borykające się z trudnościami wychowawczymi mogą również skorzystać ze wsparcia psychologicznego w Ośrodku Interwencji Kryzysowej w Tomaszowie Lubelskim.

 

Iwona Dudek

Osrodek Interwencji Kryzysowej

Artykuł ukazał się w tygodniku „Echa Roztocza” w lipcu 2011 r.