zadzwoń
tel.+48 84 663 42 98

ul. Żwirki i Wigury 2
22-600 Tomaszów Lubelski




Początek roku szkolnego

Szkoła tuż-tuż. Początek roku szkolnego jest bardzo ważny w życiu każdego ucznia. Warto zaznaczyć, że rozpoczęcie nauki w szkole może okazać się trudne z kilku powodów. Pierwszy z nich to sytuacyjny wynikający z faktu, że sytuacja szkolna jest często bardzo odmienna od tego, co uczeń zna z domu. Nowe obowiązki wymagają wdrożenia takich zasad pracy, jak systematyczność, porządek, konieczność długotrwałej koncentracji uwagi. Drugie źródło trudności to czynnik natury subiektywnej, czyli doświadczany stres związany z rozpoczęciem nauki w szkole, wynikający ze znaczenia, jakie uczniowie przypisują szkole i swojej nowej roli. Trzeci powód ma charakter obiektywno – rozwojowy: niska odporność psychiczna dziecka i skłonność do silnych reakcji na wszelkiego rodzaju bodźce, może utrudniać proces przystosowania się do sytuacji szkolnej. Wówczas może wystąpić tzw. fobia szkolna, która jest klasycznym przykładem fobii sytuacyjnej: uczeń odczuwa lęk przed konkretnymi sytuacjami, które mają miejsce w szkole. O fobii szkolnej, określanej często jako nerwica szkolna, świadczą: lęk przed szkołą, poszukiwanie różnych powodów, by nie iść do szkoły, gwałtowne bóle głowy, brzucha, wymioty, biegunki. Dziecko nie uczestniczy aktywnie w zajęciach szkolnych, nie odpowiada nawet na najprostsze pytania. Objawy nerwicy szkolnej są w dużej mierze uzależnione od środowiska domowego. Dziecko obawiając się, że swoim złym funkcjonowaniem w szkole zmartwi rodziców, zaczyna przeżywany lęk przed szkołą ukrywać przed nimi uciekając w chorobę. Nie jest to jednak celowe działanie. Złe samopoczucie występujące u dziecka przed wyjściem do szkoły, jest realne. W nocy śpi ono niespokojnie, rano budzi się z bólem głowy, brzucha, z wymiotami, biegunką, bólem gardła, czasem z podwyższoną temperaturą. Tymczasem w czasie wolnym od zajęć, jest zupełnie zdrowe.

Co robić, gdy rodzic dostrzeże objawy nerwicy szkolnej u własnego dziecka? Należy bezwzględnie zadbać, by atmosfera rodzinna była spokojna, bez konfliktów, awantur. Dziecko powinno mieć zapewniony stabilny sen, spokój, wypoczynek. W szkole zaś powinno być otoczone szczególną troską, ze względu na jego wrażliwość i wynikający z niej sposób odbioru świata. Dziecko należy chwalić za osiągnięcia szkolne – mowa tu nie tylko o nauczycielach, pedagogu, ale przede wszystkim o rodzicach, bo to oni są najważniejsi w procesie budowania u dziecka poczucia własnej wartości. Dziecko, aby jak najszybciej mogło pozbyć się kompleksów i poczucia winy, powinno również być przez rodziców i nauczycieli stale motywowane do dalszych działań, nie poddawania się w obliczu trudności.

Potrzebne jest mu także zaufanie rodziców i poczucie bezpieczeństwa. Warto wzmacniać u niego przekonanie, że jeśli mu się coś nie uda, może o tym powiedzieć rodzicom, poradzić się ich. Rodzice zaś muszą pamiętać, by sami przestrzegali zaleceń, które dają dziecku. Dzieci bowiem stale ich obserwują i trafnie oceniają ich postępowanie, szybko więc wychwycą sztuczność, udawanie, brak pewności siebie i niekonsekwencję dorosłych.

Leczenie fobii szkolnej jest długotrwałe i wymaga zaangażowania całej rodziny, czasami pomocy psychologa. Zmiana szkoły zazwyczaj nie przynosi efektu, chyba że przyczyną fobii była agresja kolegów. Podstawą leczenia jest nawiązanie dobrych stosunków ze szkołą. Dopiero po podjęciu takich kroków możemy mieć nadzieję, że objawy powoli ustąpią. W żadnym wypadku nie można liczyć na to, że fobia sama minie. Wręcz przeciwnie, nie leczona może sprawić, że dziecko przerwie naukę, co może mieć zasadniczy wpływ na jego dalsze życie.

 

Barbara Kudlicka

Ośrodek Interwencji Kryzysowej

Artykuł ukazał się w tygodniku „Echa Roztocza” w sierpniu 2011 r.