zadzwoń
tel.+48 84 663 42 98

ul. Żwirki i Wigury 2
22-600 Tomaszów Lubelski




Moi rodzice się rozwodzą…

Czy powiedzieć dziecku o rozwodzie? Jak ono zareaguje na wieść, że rodzice się rozchodzą?

 Szukając odpowiedzi na te pytania, należy przede wszystkim pamiętać, że dzieci nie powinny być wciągane w problemy rozwodzących się rodziców. Należy wyważyć, jakie informacje będą udzielone dziecku i jest to uzależnione od etapu rozwoju dziecka. W zależności od wieku dzieci różnie zareagują na rozwód rodziców. Przedszkolak żyje nadzieją, że rodzice znów będą razem. Może przejawiać zachowania agresywne wobec rodziców i ich partnerów, rodzeństwa i rówieśników. Poczucie opuszczenia narasta u dzieck, gdy rodzic zajęty jest konfliktem, własnym żalem, tworzeniem nowego związku lub walką o byt. Może brać ono na siebie winę za rozwód rodziców. Bardzo często dzieci uważają, że swoim zachowaniem doprowadziły do niego („tatuś odszedł, bo byłem niegrzeczny”). Może pojawić się moczenie nocne, ssanie kciuka, lęk przed ciemnością, koszmary senne. Dziecko w wieku wczesnoszkolnym może przeżywać przytłaczające uczucie smutku – szlocha, popłakuje. Bardzo tęskni za rodzicem, który z nim nie mieszka. Może odczuwać lęk przed tym, że utraci także drugiego rodzica. Może pojawić się złość i obwinianie za rozwód jednego z rodziców. Może czuć się zmuszone, by wybierać, wobec kogo być lojalnym – wobec mamy czy wobec taty? Wciąż po cichu liczy, że rodzice znowu będą razem. Starszy uczeń może obwiniać i wyrażać silną złość do rodzica, którego uważa za sprawcę rozwodu, przeżywać głębokie poczucie straty, żalu i bezradności. Wstydzi się przed innymi, tego, co dzieje się w rodzinie. Mogą pojawić się zachowania agresywne wobec innych osób – jest to próba rozładowania nagromadzonej złości. Dziecko może doświadczać różnych dolegliwości takich jak: bóle głowy i brzucha, trudności ze snem. Może utracić wiarę i pewność siebie, co może skutkować gorszymi wynikami w szkole. Nastolatek może czuć się nadmiernie obciążony emocjonalnym wspieraniem rodzica lub zajmowaniem się młodszym rodzeństwem. Czuje się nieswojo widząc rodziców umawiających się z nowymi partnerami, może być zazdrosny o nowego partnera rodzica. Może przeżywać chroniczne zmęczenie i problemy z koncentracją, wycofywać się z kontaktów z rodzicami, opłakiwać stratę rodziny, w której spędził dzieciństwo. Niestety, mogą pojawić się wówczas zachowania aspołeczne, jak kradzieże czy odurzanie się. Dziecko obawia się o swoje przyszłe związki, może być nieufne wobec ludzi.      

Jak zapobiec lub przynajmniej zminimalizować te wszystkie objawy i pomóc dziecku przejść w miarę bezpiecznie przez rozwód rodziców? Przede wszystkim nie przelewajmy swojej rozpaczy na dziecko, nie  tłumaczmy: „tata nie chce być z nami, już nas nie kocha”, „twojej matce nie zależało na mnie i na tobie”. Powiedzmy raczej: „czasami tak się zdarza, że mamusia i tatuś mieszkają oddzielnie”. Każde dziecko potrzebuje wiedzieć i czuć, że jest najważniejsze dla swoich rodziców. Nie czyńmy z niego posłańca czy powiernika. Nie każmy mu opowiadać się po którejś ze stron. Dziecko powinno czuć stabilność nawet w tak trudnej sytuacji. Niewskazane są dla dziecka jakiekolwiek większe zmiany, ważna jest punktualność, przewidywalność zdarzeń, dotrzymywanie danego słowa. Wszystko to ma służyć odbudowaniu u dziecka poczucia bezpieczeństwa i równowagi emocjonalnej. W takich okolicznościach łatwiej będzie przeprowadzić uczciwą i dostosowaną do potrzeb dziecka rozmowę na temat dalszego życia naszej rodziny.

 Barbara Kudlicka

Ośrodek Interwencji Kryzysowej

Źródło: Tygodnik Tomaszowski, nr 2 (244) 10 – 16 stycznia 2012 r.