zadzwoń
tel.+48 84 663 42 98

ul. Żwirki i Wigury 2
22-600 Tomaszów Lubelski




Młodość

            Urok młodości to jest odkrycie świata wewnętrznego, mojego wewnętrznego „ ja”. To wewnętrzne „ja” jest bardzo bogate, bogate w możliwości w jednym i w drugim kierunku, w kierunku dobra i w kierunku zła. W jednym i w drugim kierunku. I w tym miejscu znajduje się rozwiązanie na całe życie.”( Jan Paweł II, Kraków, 10 czerwca 1987).

            Czym jest młodość? Jak można ją zdefiniować? Okres adolescencji powszechnie określany jako młodości, w rozwoju człowieka jest czasem intensywnych zmian fizjologicznych oraz psychicznych. Młody człowiek kształtuje swoją tożsamość: poszukuje, testuje i odkrywa, kim jest. Wówczas utrwalają się postawy i wartości. Z czasem osiąga on stabilizację, poczucie bezpieczeństwa i autonomię, a w konsekwencji dojrzałość życiową. Wiek dorastania nie bez powodu określany jest często „trudnym”. Sięgając chociażby do epoki romantyzmu młodość utożsamiano z beztroską, entuzjazmem, światem pełnym uczuć, zapału i fantazji. Młodzież romantyzmu buntowała się przeciw autorytetom i utartym schematom walcząc o swoją rację. Jaki jest młody człowiek XXI wieku? Jest tak samo emocjonalny, bywa zagubiony w dokonywaniu wielu fundamentalnych decyzji życiowych, walczy o autonomię i wierzy we własną niezniszczalność. A jednocześnie jest źródłem energii, nadaje dynamizm, działa aktywnie wśród rówieśników i społeczności lokalnej.

Młodzież staje przed koniecznością wykonania zadań rozwojowych: osiągnięcia niezależności uczuciowej od rodziców, dojrzałych więzi z rówieśnikami, przygotowania do małżeństwa i kariery zawodowej. Do tego potrzebuje pozytywnych wzorców, modeli właściwego zachowania. Rodzice, nauczyciele, wychowawcy biorą czynny udział w kształtowaniu tożsamości młodego człowieka poprzez przekazywane wartości i ideologie, które stają się podstawą do podejmowanych działań. Wyniki badań pokazują bowiem, że – wbrew powszechnej opinii – większość nastolatków czuje się związana z rodzicami, podziela ich przekonania związane z najważniejszymi kwestiami życiowymi oraz pragnie ich akceptacji.

            Warto mieć jednocześnie na uwadze, iż konflikty pojawiające się w relacji rodzic (wychowawca, opiekun) – dorastające dziecko są zjawiskiem naturalnym i służą przebudowaniu relacji, zmianie jej w kierunku bardziej partnerskich kontaktów. Kiedy jednak stają się zbyt silne i nie dają się rozwiązać przy pomocy dotychczasowych strategii, zwrócenie się nastolatka i jego bliskich do terapeuty może pomóc uniknąć poważniejszych problemów.

            Podążając za słowami Jakuba Werbińskiego: „Nie można zachować młodości, ale można ją zmarnować”, nie zapominajmy o naszym młodym pokoleniu, bądźmy dla niego cennym źródłem wiedzy i wsparciem w trudnej drodze ku dorosłości.

 

Kamila Superson

 Ośrodek Interwencji Kryzysowej

Artykuł ukazał się w tygodniku „Echa Roztocza” w sierpniu 2011 r.