zadzwoń
tel.+48 84 663 42 98

ul. Żwirki i Wigury 2
22-600 Tomaszów Lubelski




Dzień Solidarności z Osobami Chorymi na Schizofrenię

13 września obchodzony był w Polsce Dzień Solidarności z Osobami Chorymi na Schizofrenię. Obchody takie ustanowiono w celu niwelowania i przeciwdziałania dyskryminacji osób cierpiących na tę chorobę oraz przełamywania izolacji społecznej, w jakiej przychodzi im żyć. Organizatorzy stawiają sobie także za cel edukowanie społeczeństwa w zakresie objawów choroby i postępowania z osobami chorymi, jak też rozprawianie się ze stereotypami, które ich dotyczą.

Ludzie chorzy na schizofrenię niezmiernie często spotykają się w życiu codziennym z niezrozumieniem, a nawet z dyskryminacją i odrzuceniem. Widziani są jako osoby niebezpieczne, agresywne i niezdolne do pracy. Podejściu takiemu ulegają nie tylko postronni obserwatorzy, ale także członkowie rodzin chorych a nawet sami chorzy. Postawa taka wywiera istotny, negatywny wpływ na szanse prowadzenia w miarę normalnego życia przez chorego, jak również uzyskania odpowiedniej pomocy. Zmniejsza szanse na powrót do społeczeństwa w fazie remisji choroby.

Schizofrenia jest chorobą przewlekłą, na którą w Polsce cierpi – według szacunków – około 400 tys. osób. Jej przyczyny nie są do końca poznane. Tak naprawdę nikt nie może mieć pewności, że w jakimś momencie swojego życia sam na nią nie zapadnie. Najczęściej dotyka ona młodych ludzi – miedzy 15 a 30 rokiem życia. Stereotypowo osoby chore na schizofrenię postrzegane są jako przepełnione agresją. Tymczasem one są przede wszystkim przepełnione lękiem. Świadomość tego może pomóc w postępowaniu z chorym. Bo przeciętny człowiek, niemający bezpośrednich doświadczeń z chorobą, najbardziej boi się właśnie kontaktu ze schizofrenikiem. Nie wie, jak rozmawiać, jak się zachować, czego się spodziewać.

Przede wszystkim nie należy wpadać w panikę. Chory ma niską zdolność do tolerowania stresu. Coś, co dla zdrowego byłoby nieoczekiwanym, ale banalnym zdarzeniem, przez chorego będzie długo rozpamiętywane i przeżywane. Będzie powodowało wysoki poziom lęku i stresu. Dlatego nie należy podejmować nagłych, nerwowych działań. Jeśli chcemy coś przekazać lub o coś poprosić, trzeba mówić w sposób dorosły, ale jasnym, konkretnym językiem oraz formułować jednoznaczne komunikaty, a unikać wielu złożonych zdań. Skomplikowane wypowiedzi będą powodowały niepokój, niezrozumienie czy rozdrażnienie u chorego. Zdecydowanie należy unikać silnych wybuchów emocji, a tym bardziej słów oceniających czy odrzucających. Chory potrzebuje jasnych, przewidywalnych sytuacji, konkretnego sposobu porozumiewania się oraz wsparcia – szczególnie ze strony najbliższych. Dzięki leczeniu oraz życzliwej atmosferze w najbliższym otoczeniu, osoby chore na schizofrenię są w stanie dobrze funkcjonować, zakładać rodziny, uczyć się i pracować.

 

Anna Rechulicz

Artykuł ukazał się w tygodniku „Echa Roztocza” Nr 37 (147) z dn. 16 września 2015 r.